برای قرن‌ها، در بستر زمان، تنها سازِ پیشرفت، نت‌های تکراریِ چرخ‌دنده‌ها و اعداد را می‌نواخت. انسانیت، در این میان، گاهی فراموش می‌کرد که هستی‌اش آهنگی فراتر از این دارد. “تذکرهٔ پیشرفت انسانی” اما، زمزمه‌ای است برای تغییر این ملودی کهنه؛ ندایی که “به‌گرایی” را نه فرمانی از برون، که شوقی پنهان در تار و پودِ هر زیستن می‌بیند. در این روایت، “عدل‌رانی” دیگر وصله‌ای بر پیکرِ ساختار نیست، که خودِ نبضِ تپندهٔ آن است؛ چونان که آهنگساز، عدالت را نه به اکتاوهای پایانی، که به نُت آغازینِ سمفونی می‌سپارد. اینجا، امنیت نه در سکونِ مرزهای خسته‌کننده، که در پویاییِ آفرینشِ بی‌پروا تعریف می‌شود؛ “پدافند پیشرفت”، همان ریسمانی است که پروازِ بی‌باکِ اندیشه را در برابرِ جاذبه‌های کهن حفظ می‌کند. این نوشتار، برای آنان است که گوش به زنگِ “حب خوش‌معنایی” خویشند؛ کسانی که می‌دانند در این اقلیمِ نسبیت و بی‌روحیِ ماشین‌ها، فقط یک جهشِ خلاقانه می‌تواند زنجیرِ چند صدسالهٔ خاموشی را پاره کند. این صفحات، نقشه‌ای نه از وعده‌ها، که از یک تماشا است؛ تماشایی برای چگونگیِ بازگشتِ شورِ زندگی به زخم‌های عمیقِ زیستن.

تقدیم به خواننده    7
فهرست    9
چکیده    11
سخنی با خواننده عزیز    15
حب خوش معنایی    19
تقوای کنندگی    25
تذکره پردازی انسانی    31
تذکرۀ‎ پیشرفتِ انسانی    53
امنیتِ امنیت    69
سکولاریسم راهبردی    81
به‎گرایی    91
معرفی سه چالش اساسی    99
وحدت    115
کل‎نگری با ابعادِ انسانی    120
لزوم تدوین علم مدیریت درون    121
بیان تذکره ها     127
بیان تذکرۀ پیشرفتِ انسانی    127
تعریف تفکر ملکوتی    128
پیش فرض تذکرۀ پدافند سوم    134
محورهای راهبردی تذکرۀ پیشرفت    137
محورهای عملیاتی تذکرۀ پدافند سوم    139
تذکرۀ پیشرفت انسانی مبتنی بر تفکر ملکوتی    140
امنیت پیشرفت آفرین    157
مقایسه پدافند غیرعامل و پدافند سوم در تعریف    161
مقدمه تذکره عدل‎رانی در تبیین یتیم اجتماعی    163